نامه رسانهاي اين شهر همگي مردند

در شبي كه

قلمم شكست و جوهرم خشك شد و كاغذم پوسيد

شبي كه خواستم از نبودنت بگويم و رفتنت را فرياد كنم

نگاه كن،اينها هم طاقت نبودنت را ندارند.

تو از من چه مي خواهي؟!!!!

وقتي كه رفتي
باران شدي
و پشت شيشه فرود آمدي

وقتي از سر غصه
چشمهايم خيس بود
نديد گرفتمت

و تو فكر كردي نمي شنوم

وقتي صدايت را نشنيدم
رگبار شدي

ساكت
انگار باورت شده كه كر شده ام

آرامتر ببار.گوشهايم كر شد

این چند خط ادامه خط خطی هایی است که خرداد ماه سال گذاشته در همین وبلاگ نوشته شد