بغلش که کردم اشک توی چشماش جمع شده بود.انگار با هر دونه اشکش هرچی فحش توی دنیا بود بهم میداد که پس اینهمه ماه و سال بی قرار من کجا بودی!!!!

تازه فهمیدم چقدر دلم براش تنگ شده.چقدر این مشغله های هر روزه نذاشتن ببنمش و ببوسمش.

تازه فهمیدم وجودش توی زندگیم چقدر قشنگ بوده.

وجودش چقدر باعث میشده حرفهام توی دلم تلنبار نشه.

آره قلم خوشگل نقره ای خودم.دوباره برگشتم.برت داشتم.بوسیدمت و اولین خط رو برای دلتنگیم برای تو نوشتم.

پروردگارا یاریم کن تا تو را فراموش نکنم